همه چیز درباره دندان لترال غایب

در صورت عدم وجود دندان به طور مادرزادی ، این گونه اطلاق می شود که فرد دارای دندان غایب می باشد ؛ البته لازم به ذکر است که در برخی موارد افراد به دنبال حوادث یک یا چند دندان خود را از دست داده و دچار غیبت دندانی می شوند.

دندان دوم در فک فوقانی یا اصطلاحا دندان لترال ، شایع ترین دندان غایب محسوب می شود.

درمان بیماران با دندان لترال غایب ، از درمان های پیچیده ارتودنسی به شمار می رود و مستلزم  مراجعه به یک متخصص ارتودنسی مجرب و تشخیص دقیق و درمان صحیح می باشد.

روش های جایگزینی دندان لترال غایب

دندان لترال غایب را در برخی موارد می توان از طریق درمان ارتودنسی اصلاح کرد ، گاهی اوقات نیز با ایمپلنت های دندانی می توان این فاصله را جبران نمود.

به طور کلی مناسب ترین روش ؛ با مد نظر قرار دادن وضعیت بیمار ، پروفایل بیمار ، میزان بیرون زدگی دندان های جلوی بیمار ، شلوغی یا عدم شلوغی دندان ها و نهایتا گرافی های انجام شده انتخاب خواهد شد.

دندان لترال غایب

درمان دندان غایب با ارتودنسی

در این روش ، دندان های خلفی بیمار به سمت جلو هدایت می شوند و بدین ترتیب فضای بین دندان های قدامی بسته می شود.

در صورتی که بیمار در وضعیتی باشد که انجام این کار بلامانع باشد ، قطعا از این روش درمان بهره گرفته خواهد شد که در پزشکی از آن تحت عنوان Space Closure یاد می شود.

طبق تحقیقات انجام شده و بر اساس شواهد موجود ، می توان گفت اکثر افراد ؛ انجام ارتودنسی را برای پر کردن فضای دندان لترال غایب ترجیح می دهند ؛ چرا که این روش نسبت به ایمپلنت ها و پروتزها  مشکلات کمتری به دنبال خواهد داشت و نیازی به قرار دادن جسم خارجی در دهان وجود ندارد.

درمان دندان غایب با ایمپلنت

اگرچه با ورود ایمپلنت ها به حوزه دندانپزشکی ، در ابتدا بستن فضای دندان غایب با آن ها محبوبیت یافت ؛ اما بر اساس گزارشات ثبت شده می توان اظهار داشت که ایمپلنت های دندانی در دراز مدت سبب بروز اختلالات بیولوژیکی برای بیماران شدند ؛ از این رو تنها در مواردی که شرایط بیمار اجاز ارتودنسی را ندهد مورد استفاده قرار خواهند گرفت.

از جمله این اختلالات بیولوژیکی می توان به موارد ذیل اشاره داشت :

  1. التهاب لثه در اطراف ایمپلنت
  2. تحلیل رفتن استخوان فک در دندان های مجاور ایمپلنت
  3. عقب رفتن لثه و اصطلاحا اکسپلوز شدن پایه ایمپلنت
  4. و غیره